रोजच्या धावपळीतून, मुंबई-ठाण्याच्या लोकलच्या गर्दीतून आणि त्या हॉर्नच्या कटकटीतून कधीतरी असं वाटतं की, कुठेतरी दूर निघून जावं. जिथे मोबाईलची रिंग वाजणार नाही, जिथे ‘डेडलाईन’ नसेल आणि जिथे फक्त मी, समोर पसरलेला अथांग समुद्र आणि पायाला स्पर्श करून जाणार्या थंडगार लाटा असतील.
माझं गाव पालघर. मी इथेच लहानाचा मोठा झालो. लोकांना वाटतं समुद्र पाहायचा तर अलिबागला जा किंवा थेट गोव्याला पळत सुटा. पण मी नेहमी म्हणतो, “अहो, एकदा आमच्या पालघर जिल्ह्यातल्या डहाणू भागात पाय ठेवून तर बघा!” आणि त्यातल्या त्यात जर तुम्हाला खरोखरच शांतता हवी असेल, स्वतःशीच गप्पा मारायच्या असतील, तर डहाणू जवळचा ‘चिंचणी बीच’ म्हणजे स्वर्गाचा तुकडाच.
हे सुद्धा वाचा : वाडवळ मसाल्याचं गुपित: वसई-पालघरच्या ‘या’ पारंपरिक मसाल्याची चव हॉटेलमध्ये का मिळत नाही?
आज मी, म्हणजेच तुमचा नितेश काथ्या, तुम्हाला माझ्या या आवडत्या आणि हक्काच्या निवांत कोपऱ्याची सफर घडवणार आहे. हा असा किनारा आहे, जिथे गर्दी कधीच नसते!
चिंचणीकडे निघताना: एक वेगळीच अनुभूती
डहाणूहून चिंचणीकडे जातानाचा रस्ताच मुळी मनाला संथ करतो. रस्त्याच्या दोन्ही बाजूंना असणारी माडाची-पोफळीची झाडं, मध्येच लागणाऱ्या चिक्कूच्या वाड्या आणि हवेत असलेला तो गावचा सुवास… हे सगळं मनावरचा ताण हलका करायला सुरुवात करतं.
मी जेव्हा जेव्हा चिंचणी बीचवर जातो, तेव्हा गाडी बाजूला लावतो आणि आधी तिथे शांत उभा राहतो. मुंबईच्या गिरगाव किंवा जुहू चौपाटीसारखा इथे गाड्यांचा आवाज नाही, की ‘भेंडीबाजार’ सारखी लोकांची झुंबड नाही. इथे फक्त एकच आवाज येतो – तो म्हणजे समुद्राच्या लाटांचा!
गर्दी नसलेला तो काळाशार किनारा
चिंचणी बीचचं सगळ्यात मोठं वैशिष्ट्य म्हणजे इथली काळी रेती आणि विस्तीर्ण पसरलेला समुद्र. हा किनारा इतका मोठा आहे की, तुम्ही कितीही चालत गेलात तरी तुम्हाला असं वाटेल की हा पूर्ण समुद्र फक्त तुमच्यासाठीच बनला आहे.
इथे ती व्यावसायिक गडबड नाहीये. ‘भेळपुरी घ्या’, ‘घोडागाडीवर बसा’ असं म्हणून तुमच्या मागे लागणारे लोक इथे नसतात.
- सकाळची शांतता: जर तुम्ही सकाळी लवकर गेलात, तर तुम्हाला फक्त स्थानिक कोळी बांधव त्यांच्या होड्या घेऊन समुद्रात जाताना दिसतील. ती शांतता इतकी लोभस असते की, तिथे बसून फक्त समुद्राकडे पाहत राहावंसं वाटतं.
- दुपारची सुस्ती: दुपारच्या वेळी तर इथे झाडांच्या सावलीत बसून वाऱ्याची झुळूक अंगावर घेण्याचा आनंद काही वेगळाच असतो.
- संध्याकाळचा सोहळा: आणि संध्याकाळ? संध्याकाळ बद्दल तर मी जितकं सांगेन तितकं कमीच आहे.
माझे आवडते ‘निवांत कोपरे’
चिंचणी बीचवर असे काही कोपरे आहेत, जिथे मी तासन् तास घालवतो.
१. सुरुच्या बागेची सावली
किनाऱ्यालगत असलेल्या सुरुच्या झाडांची एक मोठी पट्टी आहे. या झाडांमधून जेव्हा वारा वाहतो, तेव्हा एक वेगळाच ‘शू..शू..’ असा आवाज येतो. तिथे जमिनीवर पालापाचोळा पडलेला असतो. तिथे बसून समुद्राकडे पाहणं, हा माझा सगळ्यात मोठा स्ट्रेस-बस्टर आहे. तिथे बसलं की असं वाटतं, जणू निसर्गाने आपल्याला कुशीत घेतलंय.
२. खडकाळ भागाकडची शांतता
किनाऱ्याच्या एका बाजूला थोडे खडक आहेत (ओहोटीच्या वेळी ते पूर्ण उघडे पडतात). त्या खडकांवर जाऊन बसणं आणि लाटा त्या खडकांवर येऊन कशा आदळतात हे पाहणं, यात एक वेगळीच मजा आहे. तिथे बसून मी अनेकदा विचार करत राहतो. कोणतीही घाई नसते, कोणी टोकणारं नसतं.
सूर्यास्ताची जादू: जो फक्त तुमचा असतो
गोव्यात किंवा अलिबागला सूर्यास्त पाहायचा तर हजारो लोकांचे कॅमेरे आणि गोंगाट असतो. पण चिंचणीला? चिंचणीला सूर्यास्त हा एका खाजगी थिएटरसारखा असतो.
जेव्हा सूर्य हळूहळू खाली उतरतो, तेव्हा पूर्ण आकाश केशरी, गुलाबी आणि जांभळ्या रंगाने न्हाऊन निघतं. समुद्राच्या पाण्यात त्या किरणांचं प्रतिबिंब पडतं. अशा वेळी पायाखालील ओल्या वाळूत पाय रोवून उभं राहायचं आणि त्या बुडणाऱ्या सूर्याला पाहायचं… शप्पथ सांगतो, मनातील सगळी जळमटं निघून जातात. तिथे तुम्हाला स्वतःच्या अस्तित्वाची जाणीव होते.
स्थानिक चव: जेवणाची खरी मजा
आता आपण पालघरचे, डहाणूचे लोक! समुद्रावर फिरायला गेलो आणि पोटपूजा नाही झाली तर कसं चालेल? चिंचणी बीचच्या आजूबाजूला काही छोटे छोटे गावरान हॉटेल्स आणि घरगुती खानावळी आहेत.
जर तुम्ही मांसाहारी असाल, तर इथे मिळणारी ताजी मासळी, कोळंबीचं सुकं, किंवा बोंबलाचं फ्राय… अहाहा! जिभेवर रेंगाळणारी चव असते. आणि जर शाकाहारी असाल, तर डहाणूचे प्रसिद्ध चिक्कू आणि चिक्कूपासून बनवलेले पदार्थ खायला विसरू नका.
हे सुद्धा वाचा : पालघरचे मीठ आगरे (Salt Pans): पांढरं सोनं बनवणाऱ्या कामगारांचे कष्टाचे जग.
तुम्हाला चिंचणीला यायचंय? मग हे लक्षात ठेवा:
- कसे यावे?: मुंबईहून येत असाल तर लोकल पकडून थेट डहाणू रोड स्टेशन गाठा. तिथून चिंचणीसाठी ऑटो (टमटम) किंवा बस सहज मिळतात. स्वतःच्या गाडीने येत असाल तर वेस्टर्न एक्सप्रेस हायवेने थेट डहाणू गाठता येतं.
- कधी यावे?: ऑक्टोबर ते मार्च हा काळ उत्तम असतो. पण जर तुम्हाला पावसाळ्यात समुद्राचं रौद्र आणि सुंदर रूप पाहायचं असेल, तर पावसाळ्यातही नक्की या.
- एक नम्र विनंती: माझा हा लाडका किनारा अजूनही स्वच्छ आणि सुंदर आहे, कारण इथे प्लास्टिकचा कचरा नसतो. तुम्ही जेव्हा याल, तेव्हा प्लीज इथे कचरा करू नका. हे निसर्गाचं देणं आहे, ते असंच जपायला हवं.
शेवटचं बोलताना…
तर मंडळी, जर तुम्हाला जगाच्या पाठीवरच्या धावपळीतून सुटका हवी असेल, स्वतःला थोडा वेळ द्यायचा असेल, किंवा आपल्या जवळच्या व्यक्तीसोबत शांततेत चार शब्द बोलायचे असतील… तर चिंचणी बीचचे हे निवांत कोपरे तुमची वाट पाहत आहेत.
पुढच्या वीकेंडला प्लॅन करा आणि या आमच्या डहाणूत. कदाचित एखाद्या कोपऱ्यात मी, म्हणजे तुमचा नितेश, सुद्धा तिथे समुद्राकडे पाहत बसलेला दिसेन! नक्की या!